ఆసుపత్రుల గురించి ఒక ప్రత్యేకమైన విషయం ఉంది

ఆసుపత్రుల గురించి ఒక ప్రత్యేకమైన విషయం ఉంది

ఆసుపత్రిలో ఉండడం అనేది మన వ్యక్తిగత ఆరోగ్యాన్ని ఇతరుల చేతుల్లో ఉంచాల్సిన పరిస్థితి. చేతులకు ట్యూబులు అమర్చబడి, ఛాతీకి వైర్లు అనుసంధానించబడి, మరుగుదొడ్డికి వెళ్లడానికి కూడా నర్సుల సహాయం అవసరమైనప్పుడు మనం ఎంత అసహాయంగా ఉంటామో అప్పుడు తెలుస్తుంది.

అలాంటి సందర్భాల్లో మన మానవత్వం మాత్రమే కాదు, మనతో పాటు అదే వార్డులో ఉన్న ఇతరుల మానవత్వం కూడా మనకు గుర్తుకు వస్తుంది. జీవితంలో మనం ఎంతటి విజయాలు సాధించినా, ఎంతటి స్థాయికి ఎదిగినా, చివరికి మనమందరం బలహీనమైన మాంసరక్తాల మనుషులమే అన్న సత్యం అర్థమవుతుంది.

గత రెండు సంవత్సరాలలో ఛాతినొప్పులు, చేతులు కాళ్లలో బలహీనత వంటి కారణాలతో నేను ఆసుపత్రిలో చేరాల్సి వచ్చింది. దేవుని కృపవల్ల పరీక్షల ఫలితాలు తీవ్రమైన సమస్యలు ఏవీ లేవని చూపించాయి. అయినప్పటికీ, ఆ అనుభవాలు మనమందరం ఒకే మానవ కుటుంబానికి చెందినవారమనే విషయాన్ని మరింత బలంగా గుర్తు చేశాయి.

గత సంవత్సరం ఛాతినొప్పితో ఆసుపత్రిలో చేరినప్పుడు (తర్వాత అది గ్యాస్ట్రోఎంటరైటిస్ కారణమని తేలింది), నా మంచం పక్కనే ప్రత్యేక అవసరాలు ఉన్నట్లుగా కనిపించిన ఒక మహిళ ఉండేది. ఆమె తరచూ ఏడుస్తూ, అరుస్తూ ఉండేది. మందులు తీసుకోవడానికి కూడా నిరాకరించేది.

ఒకసారి నర్సులు ఆమెను చూసుకుంటున్నప్పుడు ఆమె అనుకోకుండా తనను తాను అపరిశుభ్రం చేసుకుంది. వెంటనే ఆ దుర్వాసన గదంతా వ్యాపించింది. నర్సులు ఆమె మంచం చుట్టూ తెరలు మూసి శుభ్రం చేయడం ప్రారంభించారు. ఒక పురుష నర్సు వెంటనే గాలి సువాసన స్ప్రే చేసి దుర్వాసనను తొలగించే ప్రయత్నం చేశాడు.

ఆ సమయంలో నేను భోజనం చేస్తున్నాను. పరిస్థితి నన్ను ఇబ్బంది పెట్టకుండా ఉండేందుకు ప్రయత్నించాను. నర్సులు ఎంత వేగంగా, సమర్థవంతంగా పని చేశారో చూసి వారిపట్ల నాకు మరింత గౌరవం పెరిగింది. ఇలాంటి పనులను వారు ప్రతిరోజూ చేయాల్సి వస్తుందేమో అని అనిపించింది.

మరోసారి, నాకు మంచం కేటాయించే వరకు వేచి ఉండే ప్రదేశంలో ఉన్నప్పుడు, డిమెన్షియా వ్యాధితో బాధపడుతున్నట్లుగా కనిపించిన ఒక వృద్ధురాలు నొప్పితో మూలుగుతూ, ఇంటికి వెళ్లనివ్వాలని గట్టిగా కేకలు వేసింది. వైద్యులు, నర్సులు ఎంతో ఓర్పుతో ఆమెతో మాట్లాడి, ఆమె భయాలను తగ్గించే ప్రయత్నం చేశారు.

ఈ సంఘటనలు ఇతరులు ఎంతటి బాధలను అనుభవిస్తున్నారో నాకు చూపించాయి. నేను ఆసుపత్రిలో లేకపోయి ఉంటే ఈ బాధలను ప్రత్యక్షంగా చూసే అవకాశం ఉండేది కాదు. అవి నాకు కరుణ, దయ అనే విలువల గురించి గొప్ప పాఠాన్ని నేర్పాయి.

ఆసుపత్రిలో మరో విశేషమైన విషయం ఏమిటంటే, రోగుల మధ్య ఏర్పడే సహచర్యం. మన ఆరోగ్యం వైద్యుడు మరియు అతని బృందం చేతుల్లో ఉందని గ్రహించినప్పుడు, మనమందరం ఒకే ప్రయాణంలో ఉన్నామని అర్థమవుతుంది — అది ఆరోగ్యం వైపు సాగుతున్న ప్రయాణం.

ఆ సమయంలో స్వయం సమర్థత అనే ముసుగు, గర్వం అన్నీ తొలగిపోతాయి. మనం ఒకరినొకరు సహ ప్రయాణికులుగా, సహ మానవులుగా చూడడం ప్రారంభిస్తాము.

కొన్నిసార్లు, ఇలాంటి అసహాయ పరిస్థితులలోనే దేవుడు మనకు మన అసలు స్వరూపాన్ని గుర్తు చేస్తున్నాడని నాకు అనిపిస్తుంది. మనం ఆయన కరుణ, దయ మరియు పరిరక్షణపై పూర్తిగా ఆధారపడిన బలహీనమైన పిల్లలమని ఆయన మనకు గుర్తుచేస్తున్నాడు.

ఇలాంటి సమయాల్లోనే స్వస్థత మరియు కోలుకోవడం కోసం ఇతరుల ప్రార్థనలు అవసరమని మనం భావిస్తాము. అలా సమాజం, విశ్వాస సంఘం ఎంత ముఖ్యమో మనకు తెలుస్తుంది. నిజానికి, మన బలహీనతలను ఇతరులతో పంచుకున్నప్పుడే నిజమైన సామూహిక బంధాలు ఏర్పడతాయని నేను నమ్ముతున్నాను.

దివంగత అమెరికన్ జస్విట్ గురువు మరియు రచయిత గురుశ్రీ జాన్ పావెల్ చెప్పిన మాటలు నాకు తరచూ గుర్తుకు వస్తాయి:
“మనతో కలిసి నవ్విన వారిని మర్చిపోవడం సులభం; కానీ మనతో కలిసి ఏడ్చిన వారిని మర్చిపోవడం అసాధ్యం.”

ఎవరూ ఆసుపత్రికి వెళ్లడాన్ని ఇష్టపడరు. అయితే ఒక క్రైస్తవునిగా నేను ఇప్పుడు గ్రహిస్తున్నది ఏమిటంటే, ఆసుపత్రి అనుభవం కూడా దేవుడు మనకు ఇచ్చే ఒక జ్ఞాపిక వంటిదే. మనం అజేయులం కాదని, మనకు విశ్వాస సమాజం యొక్క సహకారం అవసరమని, చివరికి ఈ భూమిపై మన జీవితం మన నిజమైన గృహం వైపు సాగుతున్న ఒక యాత్ర మాత్రమేనని అది మనకు గుర్తు చేస్తుంది.